شاید مطلبی رو که در زیر گذاشتم,براتون تکراری باشه و تجربه ی خوندنشو تو گذشته داشته

باشین,ولی گاهی خوبه تو گذشته ها دنبال کلید حل مشکلات ایندمون باشیم...

گنجشک وخدا

 روزها گذشت وگنجشک با خدا هیچ نگفت . فرشتگان سراغش را از

خدا می گرفتند وخدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت ." می آید ؛

من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود ویگانه قلبی ام که

دردهایش را در خود نگه می دارد " .

وسرانجام گنجشک روی شاخه ای ازدرختهای دنیا نشست . فرشتگان

چشم به لبهایش دوختند ، گنجشک هیچ نگفت وخدا لب به سخن گشود "

بامن بگو از آن چه در سنگینی قلب توست " گنجشک گفت : " لانه

کوچکی داشتم ، آرامگاه خستگی هایم بود وسرپناه بی ک س ی ام .

توهمان را هم از من گرفتی . این توفان بی موقع چه بود ؟ چه می

خواستی از لانه محقرم ! کجای دنیا را گرفته بود ؟" وسنگینی بغضی

راه بر کلامش بست . سکوتی در عرش طنین انداز شد . فرشتگان همه

سر به زیر انداختتند .

خدا گفت : "ماری در راه لانه ات بود . خواب بودی . باد راگفتم تا

واژگون کند . آن گاه تواز کمین مار پرگشودی ." گنجشک خیره در

خدایی خدا مانده بود . خداگفت :" وچه بسیار بلاها که به واسطه محبتم

از تو دور کردم وتو ندانسته به دشمنی ام برخاستی ." اشک در دیدگان

گنجشک نشسته بود . ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت . های های

گریه هایش ملکوت خدارا پرکرد .